Τις τελευταίες δεκαετίες στις Δυτικές κοινωνίες ο ρόλος του πατέρα στην οικογένεια έχει γίνει όλο και πιο σύνθετος, τόσο στο λειτουργικό, όσο και στο συναισθηματικό επίπεδο. Το σύνηθες είναι να έχει άμεση εμπλοκή στην καθημερινότητα της οικογένειας και να συμμετέχει ισότιμα στην ανατροφή και το μεγάλωμα των παιδιών. Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε που αποφασίζουν να διεκδικήσουν ισότιμα την ανατροφή του παιδιού τους μετά από ένα διαζύγιο ή να αποκτήσουν και να μεγαλώσουν ένα παιδί μόνοι τους ( μονογονεϊκές οικογένειες).
Η πρώτη γνωστή ιστορικά περίπτωση οργανωμένου εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα έλαβε χώρα στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνιας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908. Διοργανώθηκε από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον (Grace Golden Clayton), η οποία ήθελε να γιορτάσει προς τιμήν των 210 νεκρών πατέρων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα (Monongah Mining disaster) μερικούς μήνες πριν στο Μόνονγκα της Δυτικής Βιρτζίνιας, τον Δεκέμβριο του 1907. Η Κλέιτον διάλεξε την πιο κοντινή Κυριακή στα γενέθλια του προσφάτως εκλιπόντα πατέρα της για να διεξαχθεί η εορτή. Δυστυχώς, η συγκεκριμένη μέρα δεν έλαβε την απαραίτητη προσοχή, καθώς επισκιάστηκε από άλλα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα στην πόλη, με αποτέλεσμα ούτε η Δυτική Βιρτζίνια να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη μέρα ως επίσημη εορτή, ούτε να εορταστεί ξανά. Όλη η αναγνώριση για την ημέρα του πατέρα πήγε στη Σονόρα Ντοντ (Sonora Dodd) από το Σποκέιν της πολιτείας Ουάσιγκτον. Η Ντοντ μη γνωρίζοντας τίποτα για την προηγούμενη διοργάνωση στη Βιρτζίνια και επηρεασμένη επίσης από την Ημέρα της Μητέρας διοργάνωσε από μόνη της τη γιορτή του πατέρα, δύο μόλις χρόνια αργότερα από αυτήν της Κλέιτον. Ήθελε να τιμήσει τον πατέρα της, ο οποίος υπήρξε βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865) καθώς και όλους τους υπόλοιπους βετεράνους πατέρες του συγκεκριμένου πολέμου.
Στην Υπηρεσία Παιδιατρικής Ανακουφιστικής Φροντίδας στο Σπίτι, οι μπαμπάδες κατέχουν εξίσου κεντρικό ρόλο, με τη μητέρα, στη φροντίδα του σοβαρά άρρωστου παιδιού τους και προσπαθούν καθημερινά να του εξασφαλίσουν τη βέλτιστη δυνατή ποιότητα ζωής. Αυτός ο Μοναδικός δεσμός που δημιουργείται με το παιδί τους δεν χάνεται ποτέ και παραμένει πάντα στις καρδιές τους.
Στα Συμβουλευτικά Κέντρα Στήριξης στο Πένθος( Αθήνα και Θεσσαλονίκη) συναντάμε πολύ συχνά παιδιά και εφήβους που έχουν χάσει τον πατέρα τους πριν την ενηλικίωση τους. Περιγράφουν την απώλεια τους σημαντική και οδυνηρή αλλά τις περισσότερες φορές ο πατέρας συνεχίζει και είναι Παρών στη ζωή τους και κρατάνε σα φυλαχτό όλα αυτά που τους έχει μάθει και τους έχει προσφέρει.
Και για όσους αγαπάνε τον κινηματογράφο δύο ενδιαφέρουσες ταινίες :
– Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου( 2002)
– Extremely Loud and Incredibly Close (2011)
Για τη Μέριμνα
Ντίνα Τσελεπή
Ψυχολόγος
Υπεύθυνη Συμβουλευτικού Κέντρου Στήριξης Στο Πένθος Θεσσαλονίκης
